logo
 

GP Australië: kort raceverslag

De spanning kwam vroeger dan verwacht in Albert Park. De meeste teams hadden regen verwacht een kwartier na het begin van de race, maar dat bleek 25 minuten te laat te zijn. Tien minuten voor de start begon het lichtjes te regenen en alle teams keken naar elkaar om te kijken welke banden ze gebruiken.

Intermediates hebben het voordeel dat je ze de hele race op de wagen kan houden (een bandenwissel is immers alleen verplicht bij droog weer), maar geven je een tragere start. Slicks geven je een snellere start en meer snelheid op rechte stukken maar ze zijn riskanter om mee te rijden en moeten onder normale omstandigheden gewisseld worden.

De regen bleef nog even doorgaan en alle teams besloten intermediates op hun wagens te leggen. Niet iedereen had dit verwacht en dat was duidelijk bij de start. Massa kende de beste start. Hij ging eerst voorbij zijn teamgenoot, die recht voor hem stond en geraakte toen nog vlot voorbij thuisrijder Mark Webber.

Achter hem was het spannender. Alonso ging het duel aan met de regerend wereldkampioen. Button zat met zijn voorwiel naast de Ferrari van de Spanjaard. Toen de tweevoudige wereldkampioen instuurde voor bocht één, kwam er contact tussen het voorwiel van Button het achterwiel van Alonso. Alonso hield er een vreemde manier van achteruit kijken op na en werd een hindernis op de baan voor zijn collega’s. Schumacher moest uitwijken, raakte op het gras en beschadigde zo zijn voorvleugel.

Het grootste spektakel kwam er echter bij de tweede bocht. Kobayashi’s voorvleugel begaf het voor de zoveelste keer dit weekend zonder reden. Hij kon niet goed aanremmen of sturen, ging de muur in en gleed verder over het circuit. Als een echte kamikazepiloot vloog de Japanner in op Hulkenberg en Buemi.

Balans na ronde één: een crash, een spin, drie opgaves, één gehavende wagen en een safety car op de baan. Schumacher kreeg een nieuwe neus en kwam tussen de nieuwe teams net als Alonso en het werd wachten tot de safety car binnen kwam.

Na het verdwijnen van de safetycar begon de rush naar voren voor iedereen. De nieuwe teams gingen de strijd aan met Schumacher en Alonso en vooraan ging Webber voorbij Massa.

In de zevende ronde kregen we een verrassende wending in de pitstraat. Button kwam binnen voor slicks maar vloog al snel van de baan. Dat weerhield er echter niemand van om die bandenwissel na te doen in de volgende ronden. De pits werd overstelpt door wagens die hun regenrubber kwijt wilden.

Bij Red Bull waren ze iets voorzichtiger. Vettel wachtte nog een ronde en Webber deed het nog een ronde later. Daardoor kwam hij op een vijfde positie terug op de baan. Die vijfde plaats moest hij al snel afstaan. In de eerste bocht sukkelde hij met koude banden en ging hij breed en de grindbak in.

Het regende inhaalpogingen en ook schuivertjes. Petrov parkeerde zijn wagen in de grindbak en mocht de andere uitvallers vergezellen. Senna, Sutil en Trulli moesten al opgeven met technische problemen.

Webber zorgde voor het nodige spektakel in zijn Albert Park. Toen Hamilton voorbij de Australiër wou, probeerde hij hem te blokkeren en mistte hij de bocht. Een kort uitstapje naar de grindbak was maar een klein oponthoud net als de spin van Alonso. De Spanjaard kwam makkelijk terug en reed rond op een zevende positie.

Ondertussen bleef Hamilton maar opschuiven. De Ferrari’s, Webber, Rosberg ze werden allemaal slachtoffer van de Brit. Toen hij een hand vol ronden vast zat achter Kubica, besloot de voormalig wereldkampioen de pits in te rijden voor vers rubber. De tweede reeks pitstops waren zeer verspreid en wijzigde de stand nauwelijks.

Vooraan was er weinig te beleven. Vettel bleef leiden met Button achter zich. In ronde 26 miste de Duitse vicewereldkampioen remkracht en zette hij zijn Red Bull achterwaarts in het grind.

Een team dat weer de geblokte vlag niet haalde was Virgin. Di Grassi haalde net de helft van de race niet en niet veel later stond ook Glock terug in de pitlane.

Bij Ferrari werd de hele race een intern gevecht gestreden. Alonso kreeg geen ruimte van zijn teamgenoot en als hij die wel kreeg dan was het net niet genoeg. Een ander duel dat geen evolutie kende was dat voor positie elf. Daar reed Algersuari met een zevenvoudig wereldkampioen achter zich. Even was Schumacher voorbij de jonge Spanjaard, maar na de derde pitstop kwam de Duitser weer achter de Toro Rosso. Het zou tot ronde 54 duren voordat “the legend” een positie kon goedmaken. Later geraakte hij ook nog voorbij de la Rosa. Hij haalde met zijn tiende plaats nog één puntje

Later in de race bleek dat niet iedereen een tweede pitstop noodzakelijk vond. Hamilton bleef jagen op de Ferrari’s en Kubica, die het moeilijk kregen met hun versleten zachte banden. Op zeven ronden van het einde bereikte de Brit de Ferrari’s met Webber in zijn kielzog.

We wisten al dat de strijd tussen de twee ex-teamgenoten groot was. Om nog wat verwarring te zaaien roept Hamilton nog even over de radio dat hij ook last heeft van versleten banden. Met die “versleten” banden probeert Hamilton Alonso twee ronden voor het einde uit te remmen, maar moest hij zelf hard in de remmen. Dat is iets wat Webber niet kon en hij reed achter op de McLaren.

Grote winnaar van het duel was Nico Rosberg die net was aangesloten aan het treintje. Hamilton kon doorrijden maar Webber moest eerst een nieuwe neus gaan halen. Ze eindigden beide kemphanen respectievelijk zesde en negende.

Vooraan was de race een echte klassieke one-man-race. Alhoewel dat Vettel niet die ene man was maar nu wel Button, veranderde dat niets aan de race. Weer zo’n klassieker van Melbourne zoals twee jaar geleden. Toen was het ook één groot spektakelstuk maar reed Lewis Hamilton onbedreigd naar de zege. Button dankt zijn zege aan zijn strategische bandenwissel.

Verder een zeer goede race voor Robert Kubica die tweede werd met zijn Renault. Een resultaat waar de Franse renstal zelf nooit op had durven hopen.

Door Stef Mertens


Geschreven door Geoffrey Van den Elshout

Categorieën: GP van Australië

Verwante nieuwsitems

F1Journaal Specials

GP van België